Edwin Oppler
Biografia
Edwin Oppler był niemieckim architektem żydowskiego pochodzenia, który tworzył głównie w stylach neogotyckim i neoromańskim.
Urodził się w Oleśnicy, był synem kupca Salo Opplera i Minny Seldis. Uczył się w gimnazjum we Wrocławiu, a następnie studiował architekturę na politechnice w Hanowerze i kształcił się w stolarstwie w Bremie. Pracował w pracowni Conrada Wilhelma Hasego, gdzie prowadził restaurację budynków w Hanowerze i Hildesheim.
W latach 1858–1860 odbył podróż do Brukseli i Paryża, gdzie zatrudnił się w pracowni Eugène’a Viollet-le-Duca, pracując nad restauracją katedr w Paryżu, Rouen i Amiens. W 1866 poślubił Ellę Cohen.
W 1859 Oppler rozpoczął własną działalność architektoniczną w Hanowerze, gdzie według jego projektów powstało lub przebudowano 30 obiektów. Za zaprojektowanie wnętrz zamku Marienburg (1864) otrzymał tytuł Królewskiego Radcy Budowlanego. Oppler znany jest ze swoich licznych projektów synagog, przy których odszedł od powszechnych wówczas stylizacji arabsko-mauretańskich, wprowadzając styl arkadowy oraz detal późnoromański i wczesnogotycki.
Oppler wybudował bożnice żydowskie we Wrocławiu, Świdnicy, Hamelnie i Bleicherode. Żadna z nich nie przetrwała – uległy zniszczeniu przez nazistów.
W latach 1870–1878 Oppler wydawał pismo Die Kunst im Gewerbe; Handbuch für Architecten (1870).
Prace i projekty obejmowały m.in. główny (nowy) dom zdrojowy oraz kilka pensjonatów sanatorium w Sokołowsku, wnętrza zamku Marienburg (od 1864 r.), 1864–1870 – synagoga Bergstrasse w Hanowerze, 1863–1870 – dom towarowy Heinemanna w Hanowerze, 1866–1872 – Nowa Synagoga we Wrocławiu, trzy grobowce nakirkucie we Wrocławiu: Kolkerów, Heimannów i swego ojca, 1867–1872 – willa Alberta Cahna w Bonn-Plittersdorfie, 1873–1874 – willa Solms w Baden-Baden, 1874–1875 – Szkoła Izraelicka w Hanowerze, 1877 – synagoga w Karlowych Warach, 1877 – synagoga w Świdnicy.